Τρίτη, 16 Απριλίου 2013

9 Μαθαίνοντας κανόνες...

Οι κανόνες, τα όρια και τα όχι, είναι μέσα στην ζωή μας και αργά ή γρήγορα, το παιδί μας θα έρθει αντιμέτωπο με αυτά. Πρέπει λοιπόν να το προετοιμάσουμε, όχι μόνο για να μάθει να σέβεται τους κανόνες της οικογένειας, αλλά και τους κανόνες που θα κληθεί να σεβαστεί μεγαλώνοντας.

Εμείς τον Νικόλα τον έχουμε αφήσει πολύ χαλαρό. Νομίζω ότι οι κανόνες που του έχουν τεθεί είναι πολύ λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα. Πριν λίγες ημέρες λοιπόν την ώρα που είχε έρθει η δασκάλα του και παίζαμε, ο Νικόλας άρχισε να εκσφεντονίζει τα παιχνίδια του, με όλη του την δύναμη και ήθελε να δει τηλεόραση.
Άλλες φορές αυτό που θα γινόταν θα ήταν ή να δει τηλεόραση, ή να κλάψει επειδή δεν τον αφήνουμε να δει και μετά από ούτε 3 λεπτά κάποιος θα έλεγε, μωρέ άφησε τον να δει λίγο.. Και θα έβλεπε.

Αυτή την φορά ήταν αλλιώς. Να πω την αλήθεια ντράπηκα που είχε τέτοια συμπεριφορά ο μικρός και ντράπηκα που δεν ήξερα πως να αντιδράσω μπροστά στην δασκάλα του. Επίσης κατάλαβα ότι πρέπει επιτέλους ο μικρός να μάθει τι επιτρέπεται να κάνει και τι όχι.


Μας καθοδήγησε λοιπόν η δασκάλα του. Με το που είχε αυτή την αντίδραση, τον κατεβάσαμε από την καρέκλα που καθόταν και παίζαμε και του είπαμε με ηρεμία ότι, αν δεν θες να παίξεις να φύγεις από εδώ, να πας μέσα στο δωμάτιό σου μόνος σου, ή όπου αλλού θες. Εμείς θα κάτσουμε εδώ και θα παίξουμε. Αφού εσύ θες να μην παίξεις φύγε. Έτσι ο Νικόλας συνέχισε να κλαίει και να ζητάει τηλεόραση πιο έντονα και εμείς τον αγνοούσαμε και συνεχίσαμε να παίζουμε.

Εκεί άρχισε το ψεύτικο κλάμα. Και το λέω ψεύτικο, γιατί έκανε παύσεις για να δει τι παίζουμε. Και μόλις τον κοιτούσα ξανάρχιζε.
Συνεχίσαμε να τον αγνοούμε και κάποια στιγμή τον ρώτησα αν θέλει να φέρω την καρέκλα του να κάτσει μαζί μας. Η δασκάλα αμέσως με μάλωσε και μου είπε ότι αν ο Νικόλας θέλει να έρθει, να φέρει μόνος του την καρέκλα, γιατί εκείνος την πήγε μακρυά και εκείνος επέλεξε να κατέβει.
Μου είπε επίσης ότι λέγοντάς του να τον βάλω στην καρέκλα του, ουσιαστικά υποχωρώ και του δίνω να καταλάβει ότι τον περιμένω να έρθει να παίξουμε, ενώ αυτό που θέλουμε είναι να καταλάβει ότι αν θέλει να παίξει, πρέπει να έρθει μόνος του και να παίξει με τους δικούς μας κανόνες.
Και πράγματι, με το που είπα έτσι το κλάμα κορυφώθηκε! Το παλιο-σκουληκάκι! Λίγη ώρα μετά συνεχίζοντας να τον αγνοούμε, βλέπω έκπληκτη τον Νικόλα να σέρνει την καρέκλα του να την φέρνει να κάτσει μαζί μας! Εγώ και η δασκάλα προσπαθούσαμε να πνίξουμε τα γέλια μας και μου έκανε νοήματα να συνεχίσω να τον αγνοώ. Έτσι ο Νικόλας έφερε την καρέκλα του και συνέχισε το  παιχνίδι μαζί μας, με τους δικούς μας κανόνες.

Χρειάστηκε κάπου ένα τέταρτο κλάμα με παύσεις. Χρειάστηκε με ηρεμία να του λέμε ότι είναι δική του επιλογή αυτό που συμβαίνει. Δεν θυμώσαμε. Δεν μιλήσαμε απότομα. Δεν τον κατηγορήσαμε, ούτε του είπαμε ότι είναι κακό παιδί. Αυτό που έγινε ήταν ότι ο Νικόλας έμαθε ότι δεν περνάει πάντα το δικό του. Έμαθε να διαχειρίζεται τον θυμό του. Πολύ σημαντικό! Και μάλιστα ο θυμός του ήταν εποικοδομητικός! Είχε αποτέλεσμα!

Δεν πήγε τσάμπα το κλάμα του, ίσα ίσα τον βοήθησε. Έτσι από εκείνη την ημέρα, εφαρμόζουμε αυτή την μέθοδο. Και οι δυο γονείς. Περνάμε όλοι πολύ καλύτερα. Δεν λέμε σε όλα όχι. Προς θεού. Και φυσικά κάποια χατιράκια του τα κάνουμε. Αλλά δεν τον αφήνουμε να κοπανάει το τραπέζι με το σφυρί του! Ούτε την τηλεόραση. Ούτε να πετάει τα πράγματά του. Ούτε να ζωγραφίζει τους τοίχους και τα πατώματα.

Καλά τα πήγαμε τι λέτε; Εσείς βάζετε όρια στα μικρά σας; Και τι κόλπα χρησιμοποιείτε;

9 σχόλια :

  1. Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση!
    Βρήκα την αντιμετώπιση σας πολύ σωστή με αποτέλεσμα ο μικρός σας να αντιληφθεί με πράξεις τί είναι αυτό που του λέγατε!
    Καλή συνέχεια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστούμε Μάρθα. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας!

      Διαγραφή
  2. Είναι τόσο δύσκολο να προσπαθείς να βάλεις όρια σε ένα μικρό παιδάκι.
    Το παλεύουμε με τη δίχρονη κόρη μας και άλλες φορές τα καταφέρνουμε, άλλες όχι. Το σίγουρο είναι ότι χρειάζεται πολλή υπομονή, ηρεμία και επιμονή. Νομίζω ότι έχοντας αυτά ως βάση σιγά-σιγά το παιδί καταλαβαίνει τι του επιτρέπεται να κάνει και τι όχι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και να φανταστείς πριν λίγο καιρό διάβαζα για τα terrible twos και έλεγα τι ωραία που ο δικός μου είναι ήσυχος... Μπου χα χα:)
      Καλή συνέχεια Ερμιόνη, να χαίρεσαι το φιφίνι σου:)

      Διαγραφή
  3. Αχ μεγάλο κεφάλαιο αυτό. Πρέπει να αρχίσω να το εφαρμόζω γρήγορα γιατί ο 2,5 χρονών γιος μου με χορεύει στο ταψί κανονικότατα!!και γενικά δεν νομίζω να τον βοηθάω και πολύ αν του δίνω την εντύπωση ότι θα περνάει πάντα το δικό του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μανούλα το ντέφι τους λείπει, αυτά θα το χτυπάνε και εμείς θα χαιρόμαστε:))))

      Διαγραφή
  4. "αν δεν θες να παίξεις να φύγεις από εδώ", " να πας μέσα στο δωμάτιό σου μόνος σου", "Αφού εσύ θες να μην παίξεις φύγε"

    όση "ηρεμία" και να βάλεις σ' αυτές τις λέξεις η απειλή είναι σαφής.
    δεν έπρεπε κάποιος να δείξει κατανόηση στο ανεξέλεγκτο συναίσθημα του παιδιού; να βοηθήσει το παιδί να καταλάβει τι αισθάνεται και γιατί ώστε να μπορέσει να οριοθετήσει μόνο του το συναίσθημά του;
    "τι σου συμβαίνει; α, κατάλαβα, ήθελες να δεις τηλεόραση, ε; μμμ... ...κοίτα, ήρθε η δασκάλα σου, δεν είναι ευγενικό να μην της δίνουμε σημασία και να την αφήνουμε μόνη, ας κάνουμε κάτι όλοι μαζί, ας παίξουμε" (αν και δεν καταλαβαίνω γιατί το παιχνίδι γίνεται με ραντεβού και όχι με την πρωτοβουλία του παιδιού). Αν το παιδί επιμένει, "μάλλον δεν έχεις όρεξη για παιχνίδι αυτή τη στιγμή. Δεν πειράζει, ξεκουράσου λίγο. Εμείς θα ξεκινήσουμε το παιχνίδι και όταν είσαι έτοιμος πάρε το καρεκλάκι σου και έλα"
    πρέπει κάθε στιγμή το παιδί να αισθάνεται ευπρόσδεκτο.
    πρέπει να προσπαθήσουμε να απεμπλέξουμε το "δεν θα δεις τηλεόραση" από το "γιατί έτσι το αποφάσισα εγώ". Αν ακολουθήσουμε την (επικίνδυνη, κατά τη γνώμη μου)** συμβουλή της δασκάλας απλώς μπαίνουμε σε αντιπαράθεση με το παιδί "αν θες την αποδοχή μου (που το παιδί εννοείται ότι την θέλει) θα το κάνεις με τους δικούς μου όρους"

    νομίζω χρειάζεται να απομακρυνθούμε από τον ρόλο του αρχηγού που καθορίζει τα πάντα και να επιλέξουμε μια πιο "συνεργατική" προσέγγιση.
    αλήθεια, αν θέλαμε να προσκαλέσουμε για παιχνίδι έναν φίλο ενήλικα θα τολμούσαμε ποτέ να τον απειλήσουμε "αν δε θες φύγε;" γιατί να το κάνουμε στο παιδί μας;

    **νομίζω ότι η "νταντά πρώτων βοηθειών" (ή όπως αλλιώς την λένε) έχει καταστρέψει πολλά σπίτια με τις αυταρχικές και τιμωρητικές μεθόδους που διδάσκει...

    https://www.facebook.com/stskalid?ref=tn_tnmn

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να διαλέξεις τις σωστές λέξεις για να πεις αυτό που θες. Είναι πολύ εύκολο επίσης να παίζεις με τις λέξεις. Μια διαφορετική λέξη μπορεί να αλλάξει το νόημα αυτού που θες να πεις.
      Η προσέγγιση της δασκάλας μας είναι ίδια με την δική σου. Οι λέξεις όμως που το περιέγραψα, αλλά και που το έκανα τελικά, διαφέρουν.
      Και αυτό γιατί είναι πολύ δύσκολο να ελέγξεις τον εαυτό σου έτσι ώστε να μην πεις τα λάθος πράγματα την στιγμή που έχεις εκνευριστεί.

      Σε ότι αφορά την δική μας δασκάλα, νοιώθω λίγο ότι πρέπει να την υπερασπιστώ, γιατί οι μέθοδοι που χρησιμοποιεί στα "ραντεβού" μας, ουδεμία σχέση έχουν με αυτές τις αμερικάνικης εκπομπής που αναφέρεις.
      Τα ραντεβού μας, που χρησιμοποιούν ως μέσω μάθησης το παιχνίδι, για να διορθώσουν τα προβλήματα που είχε ο μικρός μας στον λόγο, είχαν απρόσμενα ευεργετικό αποτέλεσμα, όχι μόνο στον λόγο και την κίνηση του αλλά και στην οικογένεια μας.

      Το δεν και το οχι πρέπει να φύγει από το λεξιλόγιό μας, αλλά βγαίνει αβίαστα από το στόμα μας μερικές φορές:)

      Με εκτίμηση

      Διαγραφή
    2. καταλαβαίνω τι λες.
      η αλήθεια είναι ότι πιάστηκα από μερικές εκφράσεις, όπως "τον κατεβάσαμε από την καρέκλα", "να φύγει από δω", "τον αγνοούσαμε", "ψεύτικο κλάμα", "αν ο Νικόλας θέλει να έρθει, να φέρει ΜΟΝΟΣ του την καρέκλα", "να παίξει με τους δικούς μας κανόνες" κλπ.
      Όλα αυτά σε συνδυασμό παραπέμπουν σε άσκηση επιβολής από πλευράς των ενηλίκων. Κάτω από αυτό το πρίσμα ο μικρός σχηματίζει την εντύπωση πως, ως λιγότερο ισχυρός, οφείλει να υποχωρήσει για να γίνει αποδεκτός πράγμα που κατά την γνώμη μου τελικά επιβεβαιώνει τις εως τώρα χειριστικές του επιλογές και τις ενισχύει (αφού η μαμά το κάνει σ' εμένα μπορώ κι εγώ να το κάνω σε άλλους ή και σ' εκείνη τη στιγμή που θα είμαι εγώ ο ισχυρός κι εκείνη η αδύναμη -βλέπε παρουσία κόσμου). Και επειδή το βλέπω συνέχεια γύρω μου να συμβαίνει, γονείς που καταλαβαίνουν ότι δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιήσουν βία (σωματική) αλλά δεν ξέρουν άλλο τρόπο και ή χαλαρώνουν τα όρια ή τα επιβάλλουν με μη-σωματική βία, θεώρησα ότι έπρεπε να ακουστεί και η άλλη άποψη. Δεν είναι εξάλλου λίγα αυτά που έχουμε ακούσει από στόματα ειδικών αλλά και "ειδικών". Και δυστυχώς πολλά από τα ολέθρια που κατά καιρούς προτείνονται τελικά έχουν (φαινομενικά τουλάχιστον) αποτέλεσμα...

      Είναι αλήθεια πως δεν υπάρχει δυσκολότερη δουλειά από αυτή του γονιού και κανείς δεν γεννήθηκε έτοιμος. Ίσως όμως μας βοηθήσει η σκέψη πως τα παιδιά δεν είναι κατώτερα όντα αλλά άτομα με μικρότερες εμπειρίες ζωής. Όσο τους δίνουμε την δυνατότητα να αποκτούν εμπειρίες δοκιμάζοντας συμπεριφορές και αλληλεπιδρώντας με το περιβάλλον τους (επεμβαίνοντας διορθωτικά ΟΠΟΥ χρειάζεται και αποφεύγοντας τα κηρύγματα) τα βοηθάμε να εμπλουτίζουν την συμπεριφορική αλλά και συναισθηματική τους φαρέτρα, τα βοηθάμε να κοινωνικοποιηθούν και να εξελιχθούν.

      https://www.facebook.com/stskalid?ref=tn_tnmn

      Διαγραφή

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...