Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

7 Μα πόσο καλή μαμά είμαι τελικά;


Το Σάββατο γελούσα μόνη μου με τις σκέψεις μου. Ήμουν με τον Νικόλα και περνούσαμε έξω από μια μονοκατοικία στο διπλανό σπίτι και ο σκύλος που είχαν άρχισε να γαβγίζει. Ο μικρός κατατρόμαξε. Γατζώθηκε επάνω μου και άρχισε να με ρωτάει. "Μαμά είναι καλός ο σκύλος αυτός ε;ε;"
Η πρώτη μου σκέψη ήταν να αρχίσω να φωνάζω στην γειτόνισσα που μας έχει σπάσει τα νεύρα με τον σκύλο της που γαυγίζει συνέχεια, αλλά συγκρατήθηκα.
Άρχισα να του εξηγώ ότι πρέπει να αγαπάμε τα ζώα, ότι δεν είναι κακά, απλά να αυτός ο σκύλος είναι φύλακας και τώρα μας φωνάζει για να προστατεύσει το σπίτι του. Ότι δεν πρέπει να χαϊδεύουμε τα ζώα αν δεν ρωτήσουμε πρώτα μπλα μπλα μπλα.
Αφού του τα πα, μετά σκεφτόμουν από μέσα μου.
Μα πόσο καλή μαμά είμαι επιτέλους;
Τι ωραία που τα είπα στο παιδί μου. Είμαι φοβερή. Ένοιωθα περήφανη ότι του δίδαξα κάτι.  Ε και εκεί είναι που έβαλα τα γέλια με τον εαυτό μου.
Γέλασα γιατί δεν είναι η πρώτη φορά μου μου συμβαίνει αυτό. Δηλαδή να κομπάζομαι στον εαυτό μου για το τι ωραία που του τα λέω και του τα εξηγώ. Μάλιστα μου έχει συμβεί και το εξής. Να κάνει ο Νικόλας μια σκανταλιά, εγώ να φέρομαι εντελώς αντιπαιδαγωγικά φωνάζοντας και μετά από λίγη ώρα συνέρχομαι, σκύβω στο ύψος του και μεταμορφώνομαι στην καλή μαμά, που ήρεμα του εξηγεί ότι δεν κοπανάμε το ψυγείο με την σιδερένια κουτάλα αγόρι μου. Η παλαβή! Που αν με έβλεπε κανείς θα έλεγε, εεεε κοπελιάααα ποιον πας να κοροϊδέψεις;
Εσάς δεν σας έχει συμβεί; Τι στο καλό μετά από τόση αυθυποβολή νομίζω ότι στο τέλος θα τα κάνω πιο "σωστά". Άλλωστε γονιός δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Σωστά;

Πάντως έχει πολύ πλάκα, αν το σκεφτείς... Μην θυμηθώ και τις φορές, που ο άντρας μου πάει να διαχειριστεί μια κατάσταση με τον μικρό και δεν τα καταφέρνει. Τότε πιάνω τον εαυτό μου να μπαίνει στο δωμάτιο με ύφος "Είμαι και γ...ω τις μανάδες, φύγε τώρα να αναλάβω εγώ!". Και φυσικά τρώω τα μούτρα μου και ουκ ολίγες φορές καταλήγω να τον καλμάρω με σοκολάτες και πατατάκια!

Περνάνε και από το δικό σας μυαλό τέτοιες σκέψεις;

7 σχόλια :

  1. καλημερα, εγω παντως οταν με φτασει στο αμην γινομαι μια τρελλη που αρχιζω και τσιριζω, αλλα οταν με βλεπει με αυτα τα γλυκα ματακια του ηρεμω , τον αγκαλιαζω και του μιλω πολυ ηρεμα. αλλα ομως τα νευρα που εχω εκεινη την ωρα δεν μπορω να τα ελεγξω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εγώ πάλι περιμένωντας δεύτερο & ξέροντας ότι έχω να φάω γερές σφαλιάρες στο μέλλον με όσα θα έρθουν με την αλλαγή,έχω αποφασίσει ότι θα διαλέγω τις μάχες που θα δίνω. Δεν ξέρω αν είμαι πολύ χαλαρή αλλά εφόσον δεν κάνει κακό στον εαυτό του & σε άλλους σε σημείο να χτυπήσει σοβαρά ας κάνει ότι θέλει. Άλλωστε αν δεν κοπανήσει τώρα το ψυγείο,δεν πηδήξει στους καναπέδες, δεν ταλιμπανήσει πότε θα το κάνει? Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν όρια φυσικά. Αλλά ξέρεις..κάποια ώρα της ημέρας χαλαρώνουμε όλοι. Έτσι & εκείνος είναι χαρούμενος (μην ξεχνάμε ότι είμαστε στα terrible twos και έχουμε και τα horrible three μπροστά μας!!!) και εγώ δεν γίνομαι όλη μέρα ράκος με τα νεύρα τσίτα να ουρλιάζω για πράγματα που δεν έχουν τελικά τόση σημασία!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και έλεγα ότι είμαι η μόνη μαμά που αυτοκαμαρώνομαι!!!χαχαχα Μαργαρίτα πόσες φορές κάνω σκέψεις και δίνω συγχαρητήρια στον εαυτό μου μετά από μια κατάσταση με την μικρή δεν μπορώ να μετρήσω! Ακόμη και τώρα που κοντεύει να με φτάσει στο ύψος πάντα κατεβαίνω στα μέτρα της και μετά κορδώνομαι ενδόμυχα για το κατόρθωμα μου! Ο άντρας μου έχει να το λέει (ευτυχώς γιατί ειμαι και ψωνάρα θέλω να το ακούω) ότι για κανένα λόγο δεν θα μπορούσε να χειριστεί καταστάσεις με την μικρή όπως εγώ(παρόλο που για εκείνη είναι ο τέλειος μπαμπάς και για εμένα ο τέλειος σύζυγος) Να μαστε λοιπόν καλά να μας καμαρώνουμε!!!χαχαχα φιλιά πολλά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ μου άρεσε η good cop-bad cop αντιμετώπισή σου! Χεχεχεχε (με βάλιουμ με βλέπω!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ποσες μα ποσες φορες εχω νιωσει ετσι!Κ ποσες μα ποσες φορες μ´εχει φερει εκτος εαυτου κ ουρλιαζω!Πλεον οταν με φερνει στα ακρα παω στο αλλο δωματιο παιρνω βαθιες ανασες κ παω με το υφος της καλης μαμας να του εξηγησω οτι δεν ειναι σωστο αυτο!Ποτε θα κανω μπαμ σε κανεναν ασχετο δεν ξερω!Κ παμε...εισπνοη ... εκπνοη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ευτυχώς νεύρα και φωνές δεν έχουμε ακόμα, ίσως γιατί είναι μικρή η Αγνή ή γιατί έχω γαϊδουρινή υπομονή εγώ. Όταν όμως φτάνω στα όρια της αντοχής μου τότε λέω "γάλα και ύπνο". Και αυτό μέχρι πριν μερικές μέρες που με το που την έβαζα στο κρεβάτι κοιμόταν. Τις τελευταίες όμως μέρες που κάτι έγινε (Τι???) και με θέλει δίπλα της μέχρι να κοιμηθεί δεν ξέρω τι θα κάνω και τι θα λέω.
    Πάντως το τι βρίσκουμε να πούμε για να εξηγήσουμε καταστάσεις ή μέχρι που φτάνουν τα όρια μας είναι μαγικό!
    Προ ημερών, που λίγο έβρεξε στην Αθήνα και έγινε το χάος στην κίνηση... που έκανα 1,5 ώρα να πάω στην δουλειά μου και 2 να γυρίσω, που με το που μπήκα σπίτι το μικρό ήθελε και ζητούσε τα ΠΑΝΤΑ, αφού της είχε πει ο άντρας μου ότι θα στα δώσει η μαμά όταν έρθει. Έπρεπε να μαγειρέψω, να την κάνω μπάνιο και να την κοιμίσω (η νέα συνήθεια που έλεγα!) και μέσα σε όλη αυτή την παραζάλη… την είχα στην αγκαλιά μου, έπινε το γάλα της και γυρίζω να την δω… και βλέπω δυο ματάκια (πίσω από το μπιμπερό) να πηγαίνουν πέρα δώθε και να εξερευνούν τα πάντα μέσα στο δωμάτιο... Εκείνη τη στιγμή ακριβώς είναι που ξεσπάω σε ένα νευρικό γέλιο που έκλαιγα. Και στην προσπάθειά μου να σταματήσω για να μην την αποσπάσω από το νανούρισμα… να γελάω όλο και περισσότερο…. Εννοείται βέβαια ότι έχασα το παιχνίδι, και κάναμε άλλη μισή ώρα μέχρι να κοιμηθεί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...