Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

1 Με ένα σάλτο

via

Ο Νικόλας μεγαλώνει και μεγαλώνουν και οι απορίες του μαζί με εκείνον. Ωριμάζει. Ωριμάζουν οι σκέψεις του και τα συναισθήματα του.
Τον τελευταίο καιρό μας κάνει συχνά ερωτήσεις για τον θάνατο και επιδιώκει να το συζητάμε. Δεν έχει πεθάνει κάποιο κοντινό μας πρόσωπο ως τώρα και δεν έχει βιώσει τον θάνατο από κοντά.
Μας αγαπά πολύ και βλέπω ότι τον αγχώνει το πότε θα πεθάνουμε. Το πόσο μεγάλος θα είναι εκείνος. Τι θα γίνει το σώμα μας όταν πεθάνουμε.
Ήμασταν στο αυτοκίνητο και πάλι μου έπιασε την κουβέντα για τον θάνατο. Έκανε υπολογισμούς.
Πόσο χρονών θα είναι όταν πεθάνει ο μπαμπάς;
Όταν πεθάνουμε μαμά τι γίνεται μετά; Τι θα μείνει;
Για πες μου εσύ Νικόλα τον ρωτάω, αποφεύγοντας να του πω κάτι που δεν είναι σε θέση να καταλάβει ακόμη.
Θα ανεβούμε ψηλά στον ουρανό πάνω στα σύννεφα μου λέει. Μου αρέσουν τα σύννεφα γιατί είναι αφράτα και θα πηδάω από το ένα στο άλλο μου κάνει.
Θα πάω στο σύννεφο που είναι ο μπαμπάς, θα τον πάρω από το χέρι και μπααααμ θα πηδήξουμε κάτω.
Προσεχτικά όμως, μην πέσουμε κάτω και γεμίσουμε αίματα.
Είδες μαμά το κόλπο που σκέφτηκα; Εσύ δεν το είχες σκεφτεί αυτό; Έτσι δεν θα πεθάνουμε ποτέ.
Με συγκινεί η παιδική του η ψυχούλα. Τον αγαπάω πολύ! Αυθόρμητα σκέφτομαι ότι δεν θέλω να πεθάνει κανείς από εμάς ποτέ!
Διάβαζα μετά στο σπίτι ποιος είναι ο σωστός τρόπος να μιλήσεις στο παιδί για τον θάνατο. Ευτυχώς ως τώρα τα έχουμε πάει καλά.
Βρήκα αρκετά άρθρα και νοιώθω τυχερή που ζω σε μια εποχή που έχω το διαδίκτυο και που, ευτυχώς για μένα, ξέρω να το χρησιμοποιώ και να το φιλτράρω.
Θυμάμαι και εγώ στην ηλικία του πάνω κάτω έκανα τις ίδιες σκέψεις και είχα τους ίδιους φόβους. 
Θυμάμαι ακόμη και την προσευχή που έκανα. 

"Πέφτω κάνω τον σταυρό μου, άγγελο έχω στο πλευρό μου, δούλος του θεού λογιούμε και κανέναν δεν φοβούμε. 
Παναγίτσα μου να φιλάς την μαμά μου τον μπαμπά μου τον αδερφό μου και να μην πεθάνουμε ποτέ!".

Θυμάμαι την έλεγα κάθε βράδυ και ένοιωθα καλύτερα. Δεν ξέρω, έχω αλλάξει σαν άνθρωπος τώρα και πλέον δεν κάνω προσευχή. Δεν την έχω μάθει και στον Νικόλα.
Πάντως ένα είναι σίγουρο, τώρα το ξέρω το κόλπο και όταν πεθάνω, θα πάρω φόρα και με ένα σάλτο, θα βρεθώ δίπλα στον Νικόλα μου που θα με περιμένει. Άλλωστε αυτός μου το μάθε το κόλπο!

1 σχόλιο :

  1. Είναι φοβερός ο τρόπος που σκέφτονται τα μικρά. Να τον χαίρεσαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...